CD, 1980’lerde Philips ve Sony tarafından belirlenen 44.100 örnekleme hızı ve 16-bit derinlikle standartlaştırılmış bir ses formatıdır. Bu ayarlar her ses CD’sinde aynıdır ve tutarlı bir çıktı sağlar. DVD ise daha esnek bir konteyner olarak tasarlanmıştır ve teoretik olarak 96kHz/24-bit veya DVD-Audio ile 192kHz/24-bit gibi daha yüksek çözünürlüklü ses barındırabilir.

Nyquist teoremi, en yüksek frekansın iki katı kadar örnekleme gerektirir; insan kulaku yaklaşık 20kHz sınırına kadar duyduğundan 40kHz yeterli olur ve CD’nin 44.1kHz hızı bu gereği fazlasıyla karşılar. 16-bit derinlik yaklaşık 96dB dinamik zakres sunar, ki bu da çoğu kaydın gerçek kullanım alanından çok fazladır. Kontrollü dinleme testlerinde katılımcılar CD ve yüksek çözünürlüklü DVD arasında farkı sadece %49.82 doğru oranla belirleyebildi, yani rastgele tahmin seviyesinde kaldı. DVD-Audio 1999’da tanıtıldı ancak filmlerdeki lossy Dolby Digital kullanımı nedeniyle popüler olamadı ve yüksek çözünürlüklü seslerin büyük kısmı boşa harcadığını gösterir.

Ayrıca bir stüdyo kaydının en yüksek kalitesi CD’ye yazılırsa 44.1kHz/16-bit sınırına indirgenir, dolayısıyla DVD’nin ekstra kapasitesi ses kalitesini artırmaz. Bu sınırlamalar, plak ve CD arasındaki ses tartışmasında da benzer şekilde geçerlidir.