İngiltere'de ikinci dünya savaşı sırasında uygulanan şeker rastgelemesiyle ilgili bir çalışma, yaklaşık 65 bin kişinin sağlık kayıtlarını inceleyerek erken yaşam şeker taktiinin demans ile ilişkisini araştırmıştır. Araştırmacılar, rastgeleme süresi içinde doğan ve ilk iki yıl içinde şekerle sınırlı kalan katılımcıları, rastgelemenin sonrasına göre karşılaştırmıştır. Bu analiz, şeker erişiminin kısıtlandığı dönemlerle sonrasındaki demans teşhis oranlarını karşılaştırmıştır.

Yaş, cinsiyet ve hipertansiyon veya diyabet gibi kronik hastalıklar kontrol edildikten sonra, şeker rastgelemesiyle doğumdan önce ve ilk bir yıl boyunca temaslı olan grubun demans riski %21 düşük bulundu. Aynı şekilde, bu sınırlamanın iki yaşına kadar devam ettiği grup için risk azalması %23 ölçüldü. Ayrıca, erken yaşam şeker taktii demans teşhisinin ortalama 2,6 yıl daha sonra gelmesini ve beyin görüntülemelerinde daha fazla gri madde hacmi ile daha az beyaz matriks hiperintensitesi gösterimini getirdi.

Çalışmanın gözlemsel tasarımı, şeker taktiinin demansı doğrudan önlediğini kanıtlamayacak şekilde sadece bir ilişki kurabildiğini vurgulamaktadır. Araştırmacılar, bu ilişkinin uzun vadeli etkilerini ve temel biyolojik mekanizmalarını açıklamak için daha fazla prospektif çalışmanın gerektiğini belirtiyorlar. Son