Kaliforniya Santa Cruz Üniversitesi'nin eski DNA araştırmacıları, paleogenomik yöntemleri kullanarak Kuzey Amerika bizonunun genomunu çözümleyerek, bu türün koruma çabalarına yön verecek genetik bir harita oluşturdu. Araştırma, bizonların milyonlarca yıl boyunca milyonlarca sayıda olduğu, ancak 20. yüzyılın başında insan aktiviteleri nedeniyle neredeyse yok olma noktasına geldiğini ortaya koydu. Şu anda yüz binlerce sayıda olan bizonlar, koruma başarı örneği olarak görülüyor, ancak küçük, izole edilmiş sürülerde tutulmaları ve bazen ineklerle kırpılmaları, onların evrimsel geçmişini karıştırdı.

Araştırmacılar, 160 yeni bizonun genomunu sıralayarak, 20.000 yılı kapsayan en büyük bizon genom veri setini oluşturdu. Bu veri seti, bizonların iki ana alt türü olan orman bizonları ve çimenlik bizonlarının, farklı bölgelerdeki yaşam alanlarına uyum sağlamak için farklı fiziksel özellikler geliştirdiğini gösterdi. Orman bizonları, daha dik bir göbelek, daha az belirgin bir mantalya ve küçük, sivri sakal ile daha büyük boyutlu iken, çimenlik bizonları daha açık alanlarda yaşamaya uyum sağlamıştı.