Romalar su kemerlerini inşa ederken suyun kaynaktan şehre doğru çok hafif bir eğimle akmasını sağlayan hassas araçlarla — libra ve dioptra — rotayı belirlerdi. Bu ölçüm yöntemleri sayesinde kilometrelerce uzanan yapılar doğru gradyanla kurulabiliyordu.

Roma betonu, pozzolan, kireç ve su karışımıyla suyla temas ettiğinde sertleşen ve modern betondan çok daha dayanıklı bir malzeme sağlıyordu; bu da kemerlerin binlerce yıl ayakta kalmasında kritik rol oynadı.

Düzenli bakım ve jeolojik olarak kararlı rotaların tercih edilmesi de yapıların Orta Çağ'a ve hatta günümüze kadar uzamasını sağladı; örneğin M.S. 19'da yapılmış Aqua Virgo hâlâ Roma'ya su getiriyor.