Servis tavanı, bir savaş uçağının hâlâ belirli bir düşük tırmanış hızını維持 edebileceği maksimum irtifayı tanımlar. Bu kavram, Messerschmitt Me 262’nin II. Dünya Savaşı son döneminde havaya çıkmasıyla modern jet uçakların geliştirilmesiyle birlikte önem kazanmıştır. Hava kuvvetlerinin saldırı ve savunma yeteneklerinin temel bir parçası olarak, servis tavanı uçakların operasyonel sınırlarını belirler.

Askeri kaynaklar, genellikle 50.000 ile 65.000フィート arasında değişen servis tavanı değerlerini gösterirken, bazı modeller bu sınırları aşar veya düşük kalır. Örneğin, Sovyet Mikoyan‑Gurevich MiG‑25 “Foxbat” 75.000 piedi üzeri bir servis tavanına sahipti, bu da aynı dönemdeki Batı uçaklarından çok daha yüksekti. Aksine, daha yeni F‑35 Lightning II yaklaşık 50.000 piedi civarında bir tavan sunarken, 6. nesil olarak beklenen F‑47’nin 70.000 piedi hedefi hâlâ spekülasyon demektir. Motor türü, görev profili ve yapısal tasarım bu sayıları doğrudan etkiler.

Servis tavanı, mutlak tavanın biraz altında yer alır; mutlak tavan uçakların teknik olarak çıkabileceği en yüksek irtifadır. Ancak yüksek irtifa où havanın ince olması, motorun verimliliğini düşürür ve pilotlara oksijen desteği gerektirir, aksi takdirde gecikme veya pérdida riski artar.