Yapay zeka tabanlı sistemler, yazılım güvenlik açıklarını otomatik olarak tespit etmek için kullanılmaya başlanmıştır. Ancak bu modeller, tarama sonuçlarının bağlamını yeterince anlayamadığı için birçok yanlış uyarı üretmektedir. Güvenlik uzmanları, bu yanlış pozitiflerle uğraşmak için ek saatler harcıyor ve gerçek tehditleri tespit etme süreci zorlaşıyor.

Modeller, kod parçalarını yalnızca kelime bazlı örüntülerle değerlendiriyor ve uygulamanın genel mimarisini, kullanıcı etkileşimlerini veya sistem sınırlarını dikkate almıyor. Bu eksiklik, güvenlik ekibinin zamanını boşa harcamasına ve kritik açıkların gözden kaçırılmasına neden olabiliyor.

Geliştiriciler ve güvenlik uzmanları, bu araçların destekleyici bir rol oynamasını istiyor, ancak şu anda insan müdahalesi olmadan güvenilir bir karar verme aracı olarak kullanılamıyorlar.