1986'da Çernobil Nükleer Santralı'nın 4. reaktöründe yaşanan kritik olaydan sonra, reaktörün parçaları santralın her yerine dağılmıştı. Bu parçaların temizlenmesi için robotlar tasarlanması gerekti. Bu robotlar, Sovyet Birliği ve müttefik ülkelerden gelen ekipler tarafından tasarlanmıştı. Ancak, bu robotların çoğu başarısız oldu, çünkü test edilmeden doğrudan yüksek radyasyonlu bölgelere gönderilmişti. Örneğin, RR-1 robotu, radyasyon ölçümlerini 10 kat fazla gösterdi. RR-2 ve RR-3 robotları ise ağırlık dengesi nedeniyle devrilmişti. Sonunda, manuel ölçümler daha hızlı ve güvenli olduğu için tercih edildi.

Temizleme işlemleri için tasarlanan ilk robotlardan biri olan TR-1A, basit bir tasarıma sahipti. Ancak, sonraki robotlar bu tasarıma göre geliştirildi. Örneğin, BAER Beloyarets robotu, havaalanı arabası temelli bir tasarıma sahipti ve elektronikleri vakum teknolojisi ve releler üzerine dayanıyordu. Bu robot, en güvenilir tasarımlardan biri olarak kanıtlandı ve Çernobil İstisna Bölgesi'nde sergileniyor.

Çernobil'de kullanılan robotların çoğu, mevcut tasarımlardan uyarlanmış veya yüksek radyasyonlu bölgede çalışmak için yeniden amaçlanmıştı.