Aral Gölü, 1960'lardan beri su kaybı nedeniyle kuruyan ve dünyanın en büyük kurumuş göl tabanı haline gelen alan. Bu bölgede, çürüyen organik maddelerden salınan karbondioksit miktarı, 2022 yılına kadar 204 megatona ulaşmış. Bu salınım, özellikle rüzgârın göl tabanındaki çamur partiküllerini havaya kaldırmasıyla da artıyor.
Bilim insanları, gölün kuzey kısmında Kazakistan'ın su yönetimi politikaları sayesinde kısmi iyileşme olduğunu belirtiyor. Tamamen yeniden sulanması, atmosfere salınacak olan 165 megaton karbonun önlenmesini sağlayabilir. Bu durum, sadece ekolojik değil, iklim finansmanı açısından da yeni fırsatlar yaratabilir.
Aral Gölü yalnızca değil; Büyük Tuz Gölü, Urmia Gölü ve Caspian Denizi gibi diğer kuruyan göller de benzer karbon salınımı riski taşıyor. Araştırmacılar, bu alanların korunmasının iklim değişikliğiyle mücadelede stratejik bir rol oynayabileceğini vurguluyor.