Kuantum mekaniğinin klasik gerçeklik anlayışını sarsan temelleri, Albert Einstein'ın objektif gerçeklik savunmasıyla başladı.
Einstein, kuantum durumunun (wave function) sadece bilgiyi yansıttığını, parçaların somut özelliklerine sahip olmadığını savundu. 1964'ten itibaren John Stewart Bell, Einstein'in yerel gerçeklik hipotezini reddeden 'Bell Teoremi' ile kuantum mekaniğinin gerçeklikten bağımsız olduğunu kanıtladı. 50 yıl sonra Matthew Pusey, Jonathan Barrett ve Terry Rudolph tarafından geliştirilen PBR teoremi, kuantum durumunun somut bir gerçeklik olduğunu reddederek Einstein'in programını sona erdirmiş oldu.
Bu üç teorem, kuantum mekaniğinin algadığımız gerçekle uyumsuz olduğunu göstererek, kuantum yasalarının kanıtlandığı sonradan gerçekliğe ait olabilecek şeyleri sınırlamıştır.