İspanyol filozof Marina Garcés, 'La pasión de los extraños' kitabının ön sözünde 'arkadaşları olmayan bir kişi için kelime yok' diyerek, isimlendirilemeyen bir yalnızlığın hem acıtıcı hem de şüpheyle karşılandığını vurguluyor. Garcés'e göre yalnızlıktan sürekli kaçan kişi, sosyal kabul bağımlısı hale gelerek ne iyi bir dost olabilir ne de sağlıklı dostluklar kurabilir; bu durum 'ne kadar çok kaçarsak o kadar çok yalnız kalırız' paradoxunu yaratıyor.