18. ve 19. yüzyıllarda Alpler ve Pirine Dağları'nın uzak köylerinde yaygın görülen, büyüme geriliği, zeka geriliği ve boyunlarda büyük boyutlarda boyoz (bocio) ile karakterize bir hastalık, o dönemde 'kretinizm' adıyla anılır ve bölgenin 'kötü havası' veya endogamisiyle açıklanmaya çalışılırdı.
İsviçreli cerrah Theodor Kocher'in 1883'te tiroid bezinin tamamen devre dışı bırakılmasıyla deneysel kretinizm oluşturması ve Valais kantonundaki yaygın olguları incelemesi, hastalığın tiroid hormonu eksikliğine bağlı olduğunu ortaya koymuştu.
Daha sonraki araştırmalar, dağlık bölgelerdeki yağmur sularının okyanus kökenli yodu taşıyamaması ve yerel beslenmenin yodsuz kalması nedeniyle konjenital yod eksikliği sendromu (CIDS) olarak tanımlandığını kanıtladı.