1989 yılında, New York Devlet Ulaştırma Bakanı, kullanılmış lastiğin asfalt karışımına eklenerek yolların dayanımını artırmayı hedeflemiş iki deneysel proje başlattı. Bu projeler, 6.1 kilometrelik test kesimlerinde lastiğin %1, %2 ve %3 oranlarıyla hazırlanmış farklı karışımları test etmeyi amaçlamıştı.
Ancak 3 yılın denetlenmesi sonucunda, inşaat mühendisleri projenin ekonomik olarak verimli olmadığını ve konvensiyonel asfalt karışımlarına göre daha iyi performans göstermediğini bulmuştur. Proje, lastiğin yollar üzerindeki kullanımının sadece atıkları azaltmakla kalmadığını, aynı zamanda yol kalitesini artırmadığını gösteren incelemelerle sonuçlandı.
Sonuç olarak New York Ulaştırma Bakanı, bu projelerle elde edilen olumsuz sonuçlar nedeniyle asfalt karışımına lastik eklemenin başarısız olduğunu belgelemiş ve bunu Federal Yollar Yönetimi dokümantasyonuna da yansıtmıştır. Bu deney, lastiğin sadece parçalanarak eklenmesi yolunun yeterli olamayacağı ve karışım yönteminin yol performansını etkili şekilde değiştiremediğini ortaya koymuştur.